جامعه

رد پای «خاموش» بر دیوارهای شهر

دیدن کارش برای خودش مهمتر از خودش است. وی می گوید: “این رسم دیوار نویسی است ، و من ماده را به ظاهر ترجیح می دهم.” او امید خاصی به نقاشی های دیواری و افرادی که هر از گاهی کارهای او را روی دیوارها می بینند ندارد. او روی دیوارها نقاشی می کشد تا از هر 10 نفری که رد می شود حداقل یک نفر را بدست آورد و این برای او کافی است.

او 23 ساله است و از سال 1986 از دفاتر نقاشی به دیوارهای شهر نقل مکان کرده است. بیشتر کارهای او مربوط به عنوان “آرام” است. او می گوید که لقب خود را از مولانا وام گرفته است و معتقد است که انتخاب کلمه “خاموش” ، که اتفاقاً هیچ تفاوتی با طبیعت آرامش ندارد ، تأثیر زیادی بر نقاشی ها ، زندگی و روابط وی داشته است.

“قبل از شروع نقاشی دیواری ، من علاقه زیادی به ادبیات داشتم ، و از مولانا نام” آرام “را گرفتم. ما به یکدیگر اهمیت دادیم و شکل گرفتیم. “

به دست آوردن عنوان هنرمند نقاشی دیواری یک سنت دیرینه است. آنها اغلب نمی خواهند نام و چهره آنها مشخص شود ، بنابراین یک نام مستعار انتخاب می کنند.

وی می گوید: “لقبی که مردم انتخاب می کنند مانند ماسکی است که روی صورت خود می گذارند.” شخصیت و تمام احساسات آنها پشت این نقاب است. نقاشی دیواری معمولاً این است که افراد یک شخصیت را از خودشان تشکیل می دهند و به یک دلیل شخصیت واقعی خود را نشان نمی دهند. بنابراین فقط عناوین و آثار در نظر گرفته می شوند و نتیجه هزاران برداشت است که هر شخص می تواند از نقاشی ها به دست آورد. “هنرمندان گرافیتی رسم دارند که تصویر خود را نشان نمی دهند ، اما واقعیت این است که من شخصاً دوست ندارم تصویرم نشان داده شود این است که هم می خواستم این سنت را حفظ کنم و هم می توانم راحت تر کار کنم.”

وی که اخیراً برخی از کارهای خود را با موضوع تاج انجام داده است و یا کرونیان هایی مانند “ماسک” را در نقاشی های خود گنجانده است ، معتقد است که تمرکز بیش از حد روی مضامین از اهمیت موضوع و در نتیجه اثر بخشی نقاشی می کاهد. و به همین دلیل تعداد آثار با موضوع تاج را محدود کرده است.

یکی از مشهورترین آثار او در موضوع کرونا در مارس 1998 ، با شیوع ویروس کرونا ، بر روی دیوار نزدیک مرکز شهر باقی ماند. نقاشی ای که در آن روزها در شبکه های اجتماعی توزیع شده بود و نشان می داد پرستاری پسران را در آغوش دارد و روی آن نوشته شده است “نترس”. تقریباً یک سال بعد ، این نقاشی هنوز روی دیوار باقی مانده است.

“تاج یک فصل جدید را برای همه شروع کرد ، و این برای من همین بود ؛ به طوری که می توانستم کارهایم را قبل و بعد از تاج تقسیم کنم. اولین کار من با موضوع تاج” ترس نباشد “بود که بسیار دیده شد. در اوایل دوره کرونا ، زمانی که مردم به ندرت بیرون می رفتند ، من توانستم این کار را دو روز در خانه انجام دهم و سپس آن را در خیابان بچسبانم. می خواستم بگویم ترس مخرب است و نباید ترسید.

اما برخی از افراد در شبکه های اجتماعی با این طرح شوخی کردند و به جای عبارت “نترس” در دست پرستار “بگذارید بترسیم” نوشتند و بعداً پیغام دادند که باید ترسید که چنین اتفاقاتی رخ ندهد. حالا اگر می خواهم این نقشه را دوباره ترسیم کنم ، در دست پرستار نوشتم: “بگذارید کمی بترسیم”.

اما معنای دیگر “نترس” این بود که پرستار گفت “نترس” (ما نمی ترسیم). “این معنای پنهان این عبارت است که توسط کسانی بیان می شود که در خط مقدم نبرد با کرونا هستند و جان خود را برای نجات جان خود داده اند ، اما من کمتر کسی را دیده ام که چنین برداشتی داشته باشد.”

یک کار “آرام” دیگر با موضوع تاج

نقاشی دیواری ، کاری که حداقل در ایران درآمد ندارد ، در صورتی که با شهرداری ها و گالری ها هیچ اشتراکی نداریم. به همین دلیل است که بیشتر هنرمندان نقاشی دیواری سالها از نوجوانی تا اوایل بزرگسالی را سپری می کنند و سپس کار را ترک می کنند. سایلنت یکی از هنرمندانی است که بیش از 10 سال در این حرفه فعالیت داشته است؛ با این حال ، او همچنین مدتی با شهرداری ها و گالری ها کار کرده است.

وی می گوید: “نقاشی های دیواری معمولاً از نوجوانی آغاز می شود و دارای مشکلات و بحران هایی است.” اما نقاشی های دیواری تمام این سال ها را صرف کرده و بر من تأثیر گذاشته است. فراز و نشیب های زیادی دیدم و گاهی ناامید می شدم ، اما ادامه می دادم. چون من دیوار نویسی پیدا کردم. فهمیدم که برای من بود و منظورم بود و همینطور ادامه دادم. جذابیت گرافیتی تکراری نبودن آن است و همیشه کارهای زیادی برای انجام وجود دارد. بدون چارچوب هنر کنید و می توانید هر کاری که خواستید انجام دهید. در واقع ، گرافیتی به من هویت می بخشد.

اینطور نبود که از ابتدا بتوانم از روی دیوار نویسی درآمد کسب کنم. غیر از این کارهای دیگری هم انجام دادم ، اما نتوانستم هیچ کدام را ادامه دهم. به عنوان مثال ، من یک بار سفارش باشگاه و رستوران دادم ، اما هرگز نتوانستم با آن تماس بگیرم. زیرا آنها چیزهایی می خواهند که من از آنها خوشم نیامده و دور از طبیعت گرافیتی است. “تفکر گرافیکی همیشه برای من مهم بوده است و به همین دلیل سعی کردم روی خودم کار کنم.”

“من دوست ندارم خیلی مستقیم به اشیا مراجعه كنم ، بنابراین من اغلب از عبارات یا واژه های كوتاه در نقاشی های خود استفاده می كنم تا همزمان كارآمدتر و فهمیده شوند.”

خاموش همچنین در مورد تجربه نمایشگاه در گالری می گوید: “هنر همیشه یک نگاه رسمی به دیوارنویسی بالا و پایین داشته است. شاید به دلیل جوان بودن هنرمندان گرافیتی است. البته زمان می برد تا دیوارنویسی ها اثبات کنند. بین نقاشی های دیواری تناقض وجود دارد طبیعت ، اما من آگاهانه آنها را پذیرفتم و سعی کردم آنچه را که در خیابان نشان دادم از آنچه در نمایشگاه به نمایش می گذارم تشخیص دهم. “

“من بیشتر شب ها کار می کنم. شب احساسی تر است و شکل سنتی دیوارنویسی به این شکل است ؛ اما اخیراً من بیشتر کار می کردم و همزمان واکنش مردم را جلب می کردم.” آنها اغلب تشکر می کنند و پاسخ مثبت می دهند. ”

سکوت درباره تأثیر رسانه های اجتماعی بر روی دیوار نویسی نتیجه گیری می کند: دیوارنویسی ها همیشه ماهیت خود را حفظ می کنند. دیوارها و هنرمندان همیشه آنجا هستند ، اما عکس هایی که از نقاشی های دیواری گرفته شده و در شبکه های اجتماعی به اشتراک گذاشته شده است ، به ماندگاری بیشتر آثار کمک می کند. در واقع می توان گفت که این مسئله هم تأثیرات مثبت و هم تأثیرات منفی دارد؛ “این واقعیت که آثار بیشتری دیده می شوند مثبت است و توجه کمتری به خیابان ها می شود که باعث تنبلی هنرمندان شده است.”

در اینجا برخی از نقاشی های دیواری آرام در شهر آمده است:

انتهای پیام

دکمه بازگشت به بالا